แนวทางควรปรับตามวัย พัฒนาการ บุคลิก และความต้องการของเด็กแต่ละคน หากกังวลด้านพัฒนาการ อารมณ์ พฤติกรรม หรือความปลอดภัย ควรปรึกษากุมารแพทย์หรือนักวิชาชีพที่เหมาะสม
หยุดสิ่งที่ทำและลงไปอยู่ระดับเดียวกัน
สบตาอย่างเป็นธรรมชาติ ใช้น้ำเสียงสงบ และปล่อยให้ลูกเล่าจบ เด็กเล็กอาจต้องใช้เวลาเรียบเรียงคำ ส่วนวัยรุ่นอาจต้องการพื้นที่ก่อนเริ่มพูด การไม่เร่งคำตอบคือส่วนหนึ่งของการฟัง
สะท้อนสิ่งที่ได้ยิน
ลองพูดว่า “หนูเสียใจเพราะเพื่อนไม่ชวนเล่นใช่ไหม” แทนการบอกว่าเรื่องเล็กหรืออย่าคิดมาก การยอมรับอารมณ์ไม่ได้หมายความว่าเห็นด้วยกับทุกพฤติกรรม แต่ช่วยแยกความรู้สึกออกจากการกระทำ
ถามก่อนว่าลูกต้องการอะไร
บางครั้งลูกอยากให้ฟัง บางครั้งอยากได้คำแนะนำ ถามว่า “อยากให้พ่อแม่ฟังเฉย ๆ หรือช่วยคิดทางออก” เมื่อเด็กมีส่วนเลือก เขามักพร้อมรับคำแนะนำมากขึ้น
