สัญญาณว่าควรพัก
หากอ่านบรรทัดเดิมซ้ำ เริ่มทำผิดพลาดง่าย หงุดหงิดกับเรื่องเล็ก หรือหยิบโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว อาจเป็นสัญญาณว่าสมาธิลดลง การฝืนต่ออีกนานไม่ได้แปลว่าจะได้งานมากขึ้น
กำหนดจุดพักตามลักษณะงาน เช่น หลังจบช่วงโฟกัส 45–60 นาที หลังประชุมต่อเนื่อง หรือเมื่อเสร็จส่วนย่อยที่ชัดเจน ไม่จำเป็นต้องรอให้หมดแรงก่อน
พักจากสิ่งที่ทำให้ล้า
หากทำงานหน้าจอ การพักด้วยวิดีโอสั้นหรือข่าวจำนวนมากยังทำให้ตาและสมองรับข้อมูลต่อ ลองลุกเดิน ยืดตัว เติมน้ำ มองออกไปไกล หรือทำงานบ้านเล็กน้อยแทน
หากงานใช้แรงกาย การนั่งพักและผ่อนคลายกล้ามเนื้ออาจเหมาะกว่า หลักสำคัญคือเปลี่ยนประเภทของความต้องการที่ร่างกายและสมองกำลังรับอยู่
กำหนดขอบเขตให้ช่วงพัก
ตั้งเวลา 5–15 นาทีเพื่อไม่ให้กังวลว่าจะพักนานเกินไป ก่อนพัก เขียนขั้นตอนที่จะกลับมาทำต่อไว้หนึ่งบรรทัด เมื่อนั่งลงอีกครั้งจึงไม่ต้องเสียเวลาหาจุดเริ่ม
ช่วงกลางวันควรมีเวลารับประทานอาหารโดยไม่ทำงานควบคู่ หากเป็นไปได้ ออกจากพื้นที่ทำงานชั่วครู่ การเปลี่ยนบรรยากาศช่วยให้ช่วงบ่ายไม่รู้สึกเหมือนเป็นการลากงานช่วงเช้าต่อเนื่อง
การพักยาวยังแทนที่ไม่ได้
ช่วงพักสั้นช่วยระหว่างวัน แต่ไม่สามารถชดเชยการนอนหรือวันพักที่ไม่พอได้ Productivity ที่ยั่งยืนต้องมีทั้งจังหวะทำงาน จังหวะหยุด และเวลาที่ไม่ต้องผลิตผลงาน
